کوهستان خمار و
دشتی لخت برای زایش قطره های
باران و
تو که نیستی
حتی در پژواک یک بوته گون .
از کنارم می گذری
مانند
حبابی از حلقه صابون .
خط های سپید جاده
یعنی
زمان زیادی نماده است برای تجدید
یک عشق .
تار موی روسپی نوجوان
رشته ی زندگی
راهبی نگون بخت شد .
+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 12:8 توسط استاکر
|
