شبانه

 

کوهستان خمار و

دشتی لخت برای زایش قطره های

باران و

تو که نیستی

حتی در پژواک یک بوته گون .

 

 

از کنارم می گذری

مانند

حبابی از حلقه صابون .

 

خط های سپید جاده

یعنی

زمان زیادی نماده است برای تجدید

یک عشق .

 

تار موی روسپی نوجوان

رشته ی زندگی

راهبی نگون بخت شد .

بهار

 

نو بهار

است .

در آن کوش

که

خوشدل باشی .