کلمه ها را در چشمهایم پنهان کرده بودم .

وقتی که همه گریستند ، من هم گریستم ، اما کلمه گریستم .

کلمه ها همه ریختند به خاک ، گم شدند در خاک ، بدون کلمه در هر کجا

بیگانه خواهم بود ، بیگانه تر از هر بیگانه .

تبعیدی اگر در خاکش نیست ، در کلمه هایش که هست . خاک را زیر و رو کردم

خاک و کلمه ها با هم آمیخته بودند ، چند مشت خاک گرفتم و گذاشتم در کوله بارم .

 

                                                                   " عتیق رحیمی "  ( ۱۳۴۲ )